en toen?

zaterdag 21 augustus, 2010
Categorie(ën): Lucky girl+ ach ja+ eruit gepikt+ foto's
reacties: 9

ja en toen ...
het gemis van onze Belle beest, dat blijft.
maar wat heeft Lucky een hoop verdriet weggenomen.
ze laat me lachen en ik geniet zo van haar.
het is een echte vrijkous, heus ze kan zo heerlijk kroelen ... ik ben verliefd.

ze kan dan ook niet veel fout doen, ze hangt in een grote plant, is voor haar waarschijnlijk een palmboom ... ik en mijn planten daar komt niemand tussen maar als Lucky met pot een al is omgevallen en door de aarde ligt te rollen kan ik niet boos worden, ik lach.
"ah joh ze doet 't alleen bij deze plant" verdedig ik haar nog.

sinds een paar weken heeft ze ontdekt dat ze op het aanrecht kan springen.
levensgevaarlijk zeg ik je!
niets is veilig, tijdens het koken is het een heel karwei om alles voorelkaar te krijgen.
Lucky springt op het aanrecht, ik duw haar er weer vanaf ... maar nog voor ik me heb omgedraaid hangt zij alweer aan het aanrechtblad.
maar boos worden?
nee ik niet.
"geef haar eens ongelijk, zoveel lekkers dat wil ze van dichtbij zien"

inmiddels hebben we ook een krabpaal in huis, 1 met verschillende niveaus.
speeltjes hangen eraan en ze duikt er dan ook vol op tijdens haar ren en vlieguurtje.

de krabpaal staat nu midden van de kamer, als ze op het hoogste niveau gaat zitten heeft ze zicht over de hele kamer.
"kijk ze zit weer op haar Pride Rock" grappen we al [Lion King]
vanaf daar gluurt ze nu naar het aanrecht [voordeel van een open keuken] zo ziet ze toch wat er gaande is zonder ons voor de voeten ehm handen te lopen.

zodra lief thuiskomt bespringt ze hem, zijn voeten dan vooral ... terwijl hij het uitgilt van de pijn kijkt ze mij aan met een blik van 'ha, zag je dat?'
s'avonds op de bank komt ze bij me liggen, terwijl ze me een 'massage' geeft en er luid op los spint valt ze in slaap.
"lief he?" zeg ik dan tegen jos
"jaaaa zo is ze lief ja" moppert hij nog na en vaak kruipt ze dan bij hem op schoot en zie ik 'm smelten, want hij doet wel stoer maar hij is net zo verliefd op haar als dat ik ben.

en ach, ik moet eigenlijk ook wel om mezelf lachen, want ik blijk gewoon een kattenmens te zijn ...
nah de wonderen zijn echt de wereld nog niet uit

muziek is emotie

maandag 26 juli, 2010
Categorie(ën): Belle beest+ eruit gepikt+ gedachten+ muziek
reacties: 3

hangt soms zelfs samen met een gevoel, een gebeurtenis.
een begrafenis, een trouwerij, de liefde, een vakantie ...
het kan van alles zijn ...
als je dat bepaalde liedje hoort komt er weer iets naar boven van dat gevoel, geluk of verdriet.

sinds de film uit kwam werd ik verliefd op de soundtrack.
zodra deze in de winkel lag kocht ik 'm ...
het had niets te maken met een gebeurtenis ... het was de melodie, vrolijk voelde ik me er door, gelukkig.

toen we in november 2008 op een mooie zondag een wandeling hadden gemaakt en ik van deze mooie dag een filmpje in elkaar draaide was het niet meer dan logisch dat ik het thema van deze soundtrack gebruikte.
het paste perfect ... een vrolijke melodie want wat voelde ik me gelukkig.

na verloop van tijd hoorde je de melodie terug in programma's op t.v
vaak als er iets moois gebeurde, iets met de liefde.

hoe een melodie dan na een gebeurtenis kan veranderen.
als ik het nummer nu hoor dan zet ik 'm uit, ik kan er niet meer naar luisteren zonder te huilen.

muziek is emotie ...

his name is ...

zondag 11 juli, 2010
Categorie(ën): eruit gepikt+ gelezen+ muziek+ twitter+ woehaaaa!!!

Hij kan beter feestjes bouwen dan wie ook. Zonder vuurwerk en zonder over het publiek te vliegen bouwde hij gisteren het leukste feest van de zomer in Werchter.

(nieuwsblad.be)

God bestaat en Hij was gisteren ruim 2 uur onder ons op Werchter...Zijn naam...Prince. Geweldig concert!!!

(twitter)

"En net toen we de regen bijna vergeten waren (Prince zette zelfs 'Hot summer' in), knalde bliksem langs alle kanten en volgde een stortbui die zijn gelijke niet kent. Hét sein om 'Purple rain' naar voren te brengen in de set - een magisch moment, met een lichtshow van Moeder Natuur.

(hbvl.be)

"De sfeer zat er wel goed in, hij wist dat hij in Belgium was, zei "dag" in beide landstalen, en ook de Nederlanders waren tevreden. Veel Nederlanders trouwens. Héél veel Nederlanders."

(deredactie.be)

"Ik had nu bij Prince op #Werchter kunnen zijn, maar heb op het laatste moment afgezegd, vanwege de slechte weersvoorspelling."

(twitter)

"oh tweepjes ik ga uit mijn pannetje!!! in een frisse regenbui nog wel, heerlijk!!!!! #prince #werchter"

Gadisa op twitter

ja, Prince op Werchter was een feest!!

Belle's plekje

donderdag 1 juli, 2010
Categorie(ën): Belle beest+ eruit gepikt
reacties: 15

een dag na de crematie hebben we Belle beest weer opgehaald, rare gewaarwording was dat.
we kregen een doos met vlinders bedrukt met daar weer in de asbus met de resten van ons meisje.
we waren blij dat we haar weer thuis hadden, daar waar ze hoort.
de asbus was ook al mooi maar we wilde toch iets persoonlijkers.
en dus werd er een urn besteld, met de hand gemaakt en het kon wel even duren.

gisteren kregen we bericht dat de urn klaar was.
en dus gingen we weer terug naar het crematorium, 5 weken later.

er werd ons gevraagd of we het as bij ons hadden zodat ze het over konden zetten, maar dit wilde we bewust zelf doen, thuis, samen, op ons eigen manier.

en zo gaven wij Belle beest, terwijl Lucky toekeek vanaf de schommelstoel, haar laatste plekje ...
meer kunnen we niet doen, het is goed zo ...

lucky girl

dinsdag 15 juni, 2010
Categorie(ën): Lucky girl+ ach ja+ eruit gepikt
reacties: 31

afgelopen zondag werden we wakker met het zonnetje op ons gezicht.
"kom we staan lekker vroeg op en gaan naar kasteel de haar in haarzuilens" zei ik tegen jos.
zo zaten we dus lekker bijtijds in de auto, ipod aan en eva bracht ons waar we zijn moesten ...
tenminste dat was de bedoeling.

we waren er bijna, toen we een weg in gingen dat dood liep.
"huh? en nu?"
"bloody eva, daar heb je ook niks aan, wat heb je dan ingetikt?"
"kasteel de haar!"
"nah, ik tik wel haarzuilens in en dan komen we vast wel borden naar kasteel tegen"

zo gezegd, zo gedaan ...
we reden een aardig stuk terug en kwamen bij een viaduct.

"JOH, KIJK NOU!!!"
schreeuwt jos terwijl hij op zijn rem trapt.
vanuit het hoge gras komt er een katje de weg op lopen dat zo voor onze auto gaat zitten.
ondertussen komt er met een rot gang een auto ons tegemoet.
"ooooh nee, die gaat dood, dat zien we nu zo gebeuren"
ik heb mijn ogen inmiddels dicht gedaan...wil het niet zien.

als ik mijn ogen open zit het katje daar nog steeds.
ik ren uit de auto uit, ze komt intussen rustig naar me toe gewandeld, en ik graai haar van de grond.
spring weer in de auto en zit daar dus met een kitten op mijn schoot.

en nu? vraagt jos
ja, laten we maar een stukje terug gaan en kijken of er huizen in de buurt zijn.

maar niemand die iets wist van een nestje.
uiteindelijk bellen we aan bij een boer.
hij deed me denken aan die boer uit 'babe' ... grote handen met de aarde nog onder zijn nagels.
hij wil het katje wel houden hoor, zijn vrouw zal er wel niet blij mee zijn ... ze hebben namelijk al een poes, een oudje.
hij houd de kitten omhoog en zegt nog dat het wel een mooie is.
"kom nog maar een keer langs als je in de buurt bent" grapt hij nog

we rijden dus naar kasteel haarzuilen.
en we hebben er ook rondgelopen.
vraag me niet wat ik heb gezien, want ik heb echt geen idee.
ik zat er namelijk niet met mijn gedachten bij.

s'middags doen we nog wat kleine boodschappen in de stad.
en we eten zelfs nog, nou ja, jos eet ... ik krijg geen hap door mijn keel.

"wat zit je nou dwars?" vraagt jos
ik denk, ja wat zit me nou dwars ... ik wil het katje niet.
nee, ik wil weten hoe het is afgelopen!
een happy end of niet?
wat vond zijn vrouw ervan?
hij zal het katje toch niet weer los hebben gelaten?

"oké" zegt jos "ik wil wel terug rijden en dan vragen we gewoon hoe het gaat, hij heeft toch gezegd dat we langs mochten komen"

ik heb mijn schoenen al aan!

en daar gaan we dus weer.
we maken exact hetzelfde ritje inclusief doodlopende weg.
we rijden de oprit op.

ik bel aan.
de deur gaat open.
"dag meneer, wij hebben vanochtend een katje gevonden en bij u achter gelaten"
"ja"
"nou, ik wil graag weten hoe het gaat en of uw vrouw het ermee eens was"
"nou dat moeten we nog even bekijken"
"waar is het katje" vraag ik, want ik wil natuurlijk wel zeker weten dat het er nog is en niet alsnog ergens platgereden.
"in de schuur"
"in de schuur?" ja, daar gaan we het krijgen ... wie stopt er nu een kitten in de schuur?
"mag ik het zien?" vraag ik met mijn liefste glimlach.
jos bekijkt het allemaal van een afstandje, hij weet inmiddels als ik ergens mijn tanden in heb gezet ik niet zo makkelijk los laat en dan vooral als het om dieren gaat.

dus daar gingen we, naar de schuur ...
zo'n houten schuur, met zo'n klein vies raampje waar je wel doorheen wilt kijken maar gewoon niet lukt, zo vies.
de eveneens houten deur gaat open en het is met recht een schuur.
ik kijk op het werkbankje en zie een melkpannetje met water en wat brokjes verspreid over de werkbank.
de kitten komt naar me toe en spint er flink op los terwijl.
dat deed ze al vanaf het moment dat ik haar had opgepakt van de weg.

nu weet ik niet watvoor uitdrukking ik op mijn gezicht had maar ineens zei de man "mevrouw neemt u het katje mee, gaat het niet dan brengt u het terug, als het maar niet op zondag is!!"
ik kijk jos aan die inmiddels in de deuropening is komen te staan.
ik zie aan zijn blik dat hij 't aan mij over laat.

het plan was om een goed thuis voor haar te zoeken.
iemand die ik ken en waarvan ik wist dat het goed zou komen en op die manier haar ook kon blijven volgen, van een afstandje weleens waar maar toch een happy end.
bij een lieve vriendin van wie ik weet dat ze alle liefde van de wereld zou krijgen.
maar dit ging niet door vanwege gezondheid die vriendinnetje in de steek laat.

plan b.

verder zoeken ...
maar ondertussen ben ik zwaar verliefd geworden.
ik mis Belle nog steeds, maar de zorg voor dat kleine beestje dat als het even kan tegen me aankruipt, in mijn hals wil liggen, spint zodra ik haar aanraak, tot mijn verbazing op de kattenbak poept en plast, uit haar pannetje gaat wanneer ik een lege keukenrol heen weer rol ... echt het voelt zo goed!

jos is wat minder snel te overtuigen.
hij is gek op beesten daar niet van, maar het verdriet ... hij wil het even niet meer en ik begrijp dat zo goed want dat wil ik ook niet meer, maar dan, dan kijkt lucky me aan met haar prachtige ogen, loopt naar me toe en begint weer te spinnen en te kroelen.

vanmiddag tikte ik een mailtje naar mensen van wie ik weet dat lucky ook een geweldig leven zal krijgen.
maar in plaats van op verzenden te klikken, klik ik op concepten ...
ik loop naar de slaapkamer en begin wat op te ruimen.

als ik terug beneden kom zie ik lucky in de schommelstoel liggen, hoe ze daarin is gekomen, geen idee...maar het was voor mij het teken [hoeveel wil je er hebben gadies?]

de schommelstoel is namelijk belangrijk voor ons, hij begon zijn reis 55 jaar geleden bij anna [tante van jos] en is langs de hele familie gegaan tot 6 jaar geleden ... anna vond het geweldig dat ik hem wilde hebben.
"hij hoort bij jou!" zei ze

anna is niet meer ... maar die schommelstoel tja, ik heb weleens gezegd "die gaat samen met mij het graf in" dus hé dat zegt genoeg

toen jos vanmiddag thuis kwam keek hij al wat vrolijker naar het kleintje.
de afgelopen 3 weken was het thuis komen tja ... leeg, dat is het enige woord wat in me op komt.

ik laat de beslissing aan hem over.

ondertussen komt de buurvrouw met haar dochter en een kadootje [2 balletjes met belletje] kijken naar lucky.
zij zijn er al over uit, lucky hoort hier, dit is allemaal geen toeval en zij willen wel voor haar zorgen tijdens dagjes weg of vakanties en als het een buitenkat blijkt te zijn dan is het helemaal makkelijk.
ze hebben zelf ook een kat ... [je weet wel de kat die ik poesss noem *fotolog]

we staan onder de douche en bespreken alles nog eens [onder de douche hebben we de beste gesprekken ] en daar nemen we ook de beslissing.
we houden haar!

en zo kwam lucky dus in ons leventje.

3 weken

vrijdag 11 juni, 2010
Categorie(ën): Belle beest+ eruit gepikt
reacties: 12

de tweede week.
ik loop met m'n ziel onder mijn arm.

mijn ogen dwalen iedere keer richting de plek waar haar mand stond.
boodschappen doen en dan voorbij het vak met hondenvoer lopen, nou ja voorbij lopen ... de eerste keer liepen we er automatisch naartoe en dan sta je daar ...

het medicijndoosje in de kast ...

een puppie dat vastzit aan een fietsenhekje bij de bakker voor de deur wachtend op zijn baas, ze heeft net zo'n zwart koppie als Belle had toen ze pup was.

joep, de poes van de buren, die ineens naast me op de bank zit en me kopjes begint te geven terwijl hij luid spint, god wat heb ik joep toen geknuffeld.

voor het slapen gaan de stilte zo duidelijk horen en voelen ...

iedere ochtend om 5 uur wakker liggen [de tijd dat ze uit moest]

een plukje prachtig wit haar van Belle dat vanonder de bank te voorschijn komt, ik kan het niet over mijn hart krijgen om het weg te gooien en voor het mijn 'herinneringen doosje' in gaat ruik ik er nog even aan.

halverwege de week heb ik mezelf een schop onder de kont gegeven en ben gaan biken.
na weet ik hoeveel jaar weer op een mountainbike zitten was wennen en de volgende dag pijnlijk.
maar het was vooral lekker om even mijn verstand op nul te zetten en alleen maar te trappen ... gewoon rechtdoor, zie wel waar ik uitkom.
s'avonds viel ik dan ook voor het eerst sinds dagen in een diepe diepe slaap.

en nu, nu is het weer vrijdag ... 3 weken inmiddels.
het gaat ... maar er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet heb gehuild.

gisteren begon het ineens flink te regenen, ik zat achter de laptop en keek naar buiten, ik hou van regen, vond het heerlijk om in te lopen samen met Belle.

regen + belle = naar buiten
"he fijn, ik ga m'n regenjas aan doen en er even lekker op uit met Belle beest"
oh nee ...

het zijn maar een paar seconde, een paar seconde dat alles nog bij het oude lijkt te zijn ...............

Stood Beside Your Bed Last Night

zondag 6 juni, 2010
Categorie(ën): Belle beest+ eruit gepikt+ gelezen+ verdriet

I stood by your bed last night, I came to have a peep.
I could see that you were crying, you found it hard to sleep.
I whined to you softly as you brushed away a tear.
"Its me, I haven't left you, I'm well, I'm fine, I'm here"
I was close to you at breakfast, I watched you pour the tea.
You were thinking of the many times your hands reached down to me.
I was with you at the shops today, your arms were getting sore.
I want to take your parcels, I wished I could do more.
I was with you at my grave today, you tend it with such care.
I want to reassure you that I'm not lying there.
I walked with you towards the house as you fumbled for the key,
I gently put my paw on you, I smiled and said "It's me".
You looked so very tired and then you sank into a chair,
I tried so hard to let you know that I was standing there.
Its possible for me to be so near you everyday,
to say to you with certainty "I never went away".
You sat there very quietly, then smiled, I think you knew
That in the stillness of that evening I was very close to you.
The day is over.... I smile and watch you yawning
and say, " Good Night, Sweet Dreams, God Bless,
I'll see you in the morning".
And when the time is right for you to cross the brief divide
I'll rush to greet you and well stand together side by side.
I have so many things to show you, there's much for you to see.
Be patient, live your journey out; then come home and be with me.

-Author Unknown-

hoe gaat het ...

woensdag 26 mei, 2010
Categorie(ën): Belle beest+ eruit gepikt+ mijn lief & ik+ verdriet
reacties: 12

een vraag die ons veel wordt gesteld.
ik klap dan dicht.
vind het moeilijk om antwoord op te geven.
het is namelijk niet met woorden te beschrijven, 't is een gevoel ... zo'n sluimerend gevoel op de achtergrond.

met pinksteren hebben we een stukje gefietst, terrasje gepakt in leiden, zitten smullen van de tapas.
iedere buitenstaander ziet 2 mensen die van een dagje vrij genieten in de zon.
maar als je naast ons komt fietsen of bij ons komt zitten dan hoor je dat het onderwerp van ons gesprek een oude dame is genaamd Belle.

maandag richting intratuin, wat plantjes uitzoeken voor de tuin,.
kan ik er normaal gesproken uren rondlopen, wandel ik nu wat onrustig met de kar tussen het groen.

we zijn graag met zijn tweetjes deze dagen.
zitten in onze eigen Belle bubbel.
dat klinkt misschien raar maar zo voelt het niet.
we voelen elkaar perfect aan, maken grapjes over de streken die ze uithaalde ... de herinneringen komen aardig terug.
het huilen is al een stuk minder.

s'middags belt jos zijn broer om te vragen hoe het gaat.
we spreken af om even langs te gaan, we voelen ons nu wel in staat om zonder in huilen uit te barsten ergens op bezoek te gaan.
dat huilen wil ik perse niet vanwege onze nichtjes amy & laura, nu kan laura de oudste daar denk ik wel wat beter mee omgaan dan amy, de jongste ...
de meiden hebben ons allemaal al zoveel verdriet zien hebben bij het overlijden van pa & ma, ze zijn nog zo jong.

dus daar gaan we.
we praten over koetjes en kalfjes, amy is wat stil en ik zie dat ze me observeert.
dan vraagt amy ineens zo uit het niets
"zit Belle al in een potje?"

*slik*

"nee nog niet, we worden morgen gebeld en dan gaan we alles regelen" legt jos haar uit.

ik slik ondertussen de brok weg die zo uit het niets mijn strot is ingeduwd.

amy is gerustgesteld en er wordt niet meer over gesproken.
ik kan me er wel iets bij voorstellen dat dit haar bezig houdt.
een potje ... opa & oma zitten toch ook niet in een potje?
opa en oma zijn gewoon nergens meer te vinden.
[opa en oma zijn gecremeerd en uitgestrooid, dat was hun wens]
dus hoe kan het dan dat Belle in een potje komt te zitten?
en wat gaan ze doen met dat potje?
maar ze stelt de vragen niet.

tegen de eind van de avond beginnen we op de klok te kijken, we worden onrustig.
daar komt dat gevoel weer naar boven dat we hebben als we een paar uurtjes van huis zijn, we moeten naar huis er zit een hond op ons te wachten die uit moet.
iets wat al zeker de laatste maanden niet opging, want als we dan op visite gingen was Belle erbij.

raar hoe je hersenen werken, ze halen het verleden weer naar het heden.

maar goed, zo gaat het dus met ons ...
Belle zit nog in ons systeem.
en heus we doen ons best, ipv deuren dicht [zodat ze de trap niet kon oplopen, iets wat ze nog wel wilde maar simpelweg niet meer kon] laten we nu expres alle deuren open.
s'avonds lopen we nog wel samen een rondje.

we hebben zoveel foto's, we gaan een mooie uitzoeken en deze uitvergroten en in de gang naast de straatdeur hangen.
dan begroet ze ons toch bij het weggaan of als we thuis komen

Belle wordt vandaag [woensdag 26 mei] gecremeerd.
nog even en ze is weer thuis!

Straks ...

maandag 24 mei, 2010
Categorie(ën): Belle beest+ eruit gepikt+ gelezen

... als ik oud ben, broos en zwak
en mijn kracht steeds minder wordt
..... laat me gaan ......

Beslis dan voor mij, en wees niet laf
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik je gaf?
Of uitstel tot het beter past
Bij een verloren strijd

Ik ben niet bang tijdens de laatste gang
Jij loopt niet weg, je kijkt mij aan
Je noemt mij bij mijn liefste naam
en houdt mij stevig vast

Vandaag voor het laatst,
groet ik je met mijn hondenstaart.
Wat je liet doen, deed je voor mij
Je hebt me nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard

Een zwaar besluit, nee, huil nu niet
Een wijs besluit dat werd afgerond
op een oud, uniek verbond:
Jij bent mijn baas, en ik je hond.

een prachtig gedicht gevonden bij Dorine - dank je wel meis, Floppy & Belle, die 2 rennen nu achter elkaar aan over de regenboogbrug

de dag erna

zondag 23 mei, 2010
Categorie(ën): Belle beest+ eruit gepikt+ gedachten+ mijn lief & ik+ verdriet
reacties: 24

na een slapeloze nacht waarin heel veel tranen vloeien gaat de wekker.
vanwege de pinkster drukte en het feit dat er niemand anders is die zijn werk kan doen moet jos nog een paar uurtjes naar werk.
ik zie op tegen die paar uur alleen zijn.
de slaapkamerdeur staat open en met dat jos naar de badkamer gaat verwacht ik het geluid van haar getippel.
ze kwam dan altijd even kijken, liep de badkamer in om jos te begroeten om vervolgens de slaapkamer in te hobbelen en mij met haar natte neus goedemorgen te wensen.

maar dit hele ritueel blijft uit.
geen getippel, geen natte neus ... niets.

we snikken nog wat in elkaars armen voor jos de deur uit gaat.

ik duik weer terug het bed in, kan/wil de confrontatie even niet aan.
als ik in bed lig is het namelijk net alsof het niet echt is, dat ze in de kamer ernaast lekker in haar mandje ligt te slapen.

maar van slapen komt nog steeds niet.
een half uur later besluit ik op te staan.
ik ga douchen en tijdens het voorbij gaan richt ik een blik in 'haar' kamer.

we hebben gisteravond haar mandjes [ze had er 2, 1 boven en 1 beneden in de huiskamer] en spullen weggehaald, mijn god wat was dat moeilijk.
snikkend liepen we door het huis en verzamelde alle spulletjes bijelkaar om vervolgens in vuilniszakken te stoppen en in de schuur op te bergen.
weggooien dat doen we [nog] niet ... misschien dat het er ooit van komt en misschien ook niet, ach het ligt niet in weg.

in de kamer is het leeg, onder de douche huil ik flink verder.

ik kleed me aan en kijk in de spiegel, dat is even flink schrikken, mijn oogleden zijn gewoon ballonnetjes geworden, vandaag maar geen mascara want dat heeft toch geen nut.

de telefoon gaat, schoonzusje vraagt hoe het ermee is.
ik kan redelijk mijn verhaal doen, dat wil zeggen zonder in huilen uit te barsten.
de tranen komen weer nadat ik heb opgehangen ....

ik moet die trap af naar beneden en er komt niets achter me aan trippelen.
aan de kapstok hangt geen hondenriem.
ik doe de deur open en zie meteen de lege plek onder het raam, daar waar haar mandje stond.

natuurlijk sta ik weer te grienen.

ik besluit om een foto te plaatsen op het fotolog en hier op 'wat nou', dan heb ik dat maar gehad.
tijdens het zoeken naar een mooie foto komen er zoveel herinneringen voorbij.
o ja, ze kwispelde altijd met haar staart, echt altijd ... tot dat ze ziek werd, vanaf toen kwispelde ze alleen als jos thuis kwam, haar mooie pluimstaart ging dan even 3 keer heen en weer en dat was het.
en wat kon ze rennen, ze deed alles rennend! in huis en buiten.
dingen die allemaal naar de achtergrond zijn verdwenen het afgelopen anderhalf jaar, onze Belle was nog maar een schijntje van de levendige hond die ze bijna 14 jaar is geweest, toen kwam de klad erin.

eenmaal een foto geplaatst probeer ik wat te eten, maar ik krijg geen hap naar binnen.
even in de tuin zitten dan maar ...
er spookt van alles door mijn hoofd, het afscheid ook ...
en daar ga ik weer ...

inmiddels is het bij half 12.
normaal gesproken tijd om uit te gaan ...............

en voor ik het weet sta ik in de poort.
ik loop de route die ik, sinds we 3 jaar geleden hier zijn komen wonen, dagelijks met haar liep.
langs het groene strookje waar ze dan ging zitten plassen, het veldje verderop voor de grote behoefte, zo richting kerkpad tussen de schapen en koeien om wat los rond te huppelen en aan grassprietjes te knabbelen.

verderop staat een picknicktafel, er is verder helemaal niemand.
ik ga zitten op het bankje, iets wat ik zo vaak deed terwijl zij door het hoge gras struinde.
ik zet mijn zonnebril af en ja daar zijn ze weer ... als ik zo doorga dan komt het nooit meer goed met mijn inmiddels pijnlijke oogleden.

als ik naar de kerktoren kijk zie ik dat het inmiddels half 1 is, tijd om terug naar huis te lopen.
ik loop dezelfde route terug, bij de hoek van de straat zie ik een bezorgde jos staan.
we pakken elkaar bij de hand en lopen via de poort naar huis, zo de tuin in.

we praten en janken wat af.
we lopen naar het dorp om wat boodschapjes te doen en ook tijdens deze wandeling hebben we het alleen maar over Belle.
s'avonds na het eten, waarvan ik amper een hap door de keel kan krijgen, besluiten we om even weg te gaan.
een stukje autorijden, we zien wel waar we terecht komen.

in de auto gaat mijn blik toch iedere keer naar de achterbank.
autorijden vond Belle geweldig!
met haar neus tegen het raam gedrukt en wanneer het raam open ging met haar kop in de wind.

we besluiten naar schiphol te gaan, een starbucks te halen en wat op het panoramadek te lopen.
uiteindelijk gaan we weer naar huis, we zien er beide tegenop.
bij het open doen van de deur is er niets, geen begroeting, gesnuffel, niets.
het is een leeg huis ...

we kijken nog wat naar paul de leeuw en ik lees de lieve reacties op twitter en op de site.
uiteindelijk dan toch maar naar bed, weer zo'n raar moment.
de laatste tijd moesten we haar dan wakker maken en terwijl ik het licht uit deed tilde jos haar op en bracht haar naar haar mandje boven.
ik liep er dan achteraan, we knuffelde nog wat, deed het traphekje dicht en gingen slapen ....

tja, het besef is er inmiddels wel.
Belle beest is er echt niet meer.